محمد عالم افتخار

                     (مکثی ضروری بر پیام تاریخی ی محترم عارف عرفان)

پیشاپیش با احساس کمال مسرت؛ مسابقه ورزشی درخشان تیم های ملی فوتبال افغانستان و پاکستان و پیروزی سه بر صفر تیم ملی افغانستان را درین مسابقه مدنی و زیبا و صلح آمیز به همه ورزش کاران و ورزش دوستان هم میهن تبریک و تهنیت عرض میکنم . باید اضافه نمایم تاجاییکه در میدیای تصویری دیدم و از عزیزانی شنیدم این همایش مدنی و انسانی مورد توجه و علاقه بیسابقه هموطنان و خاصتاً جوانان در سراسر کشور قرار گرفته و منجمله به تقویت احساس وحدت ملی مردمان اقوام مختلف افغانستان جداً مؤثر واقع گردیده است. هکذا تولید و تشئید عزم و همت دست به جیب بردن (بذل های مادی) هموطنان صاحب بضاعت برای ترغیب ورزشکاران و تقویت پروسه های صلح آمیز و مدنیت گستر پیامد فرخنده دیگر این رویداد قابل مباهات میباشد.

*********

به تاریخ 22 جولای 2013 ؛ پیامی از محترم عارف عرفان یکی از فعالان و پیشکسوتان جنبش چپ کشور دریافت کردم که از جهتی مرا مانند تکان برق 110 کیلو ولت؛ گرفتار شوک و اغما کرد.

بیشترین ترکیز این پیام؛ بر این یاد داشت بنده میباشد که حین تقدیم نتیجه گیری ها از بحث «آیا احکام قرآن تابع زمان و مکان هست؛ نیست؟»" پیشکش عزیزان نموده و طالب رهنمایی آنها شده بودم . به خاطر فهما شدن حد اکثر منظورِ پیامِ جناب عارف عرفان؛ ناگزیر بار دیگر آنرا اینجا درج مینمایم:

مولانا کبیر (فر خاری)

ونکوور کانادا

به استقبال از قصیده ی دل انگیز دوکتور محمد انور (غوری) شعر گونه ی را که به هیچ وجه نمی تواند پایش را به جای پای موصوف دراز نماید به خورد خوانندگان عرضه میگردد.

لبــاس میهن است رنگین ز خون مرد بیدارش      حکــایت ها کـند بــر چشم بینیش گرد رخسارش

به زیر تیــغ استمــگر کشد رنجی که مــیدانـم       چــوبسمل می تپد در خون نگا ها طرف دادارش

شرنگ تلخ میریزد به کامش کاسه ی گردون       بریدش دشــمــان دون  زبــان نیــــک گفـــتارش

ز اسیب سیــه کــاران مریض بسترش یابـــی       پزشکــی چــون عــلی سینا نمـی اید به تیمــارش

ز موج خون دراین گلشن شفق رنگ دیگر گیرد   نهال بــاغ ارایــد به سرخـــی بــرگ اشــجـارش

نمی نوشد زمین ما ز آب چـشمه ی خورشیــد      سرشک وخون بودجاری زچشم خشک شنوارش

به قلم الهه افتخار

نگاه تجاوزگرانه بر زن؛ ستم بزرگ در برابر بشریت است؛ چرا که زن مادر هر بشر و مادر همه بشریت است!

یکی از دغدغه های بزرگ که امروزه  شاید بیشتر از هر زمان دیگر مورد بحث و مسئله آفرین برای حیات انسانی است؛ خشونت علیه زن و برخورد های تخریب کننده شخصیت انسانی زنان میباشد.

خشونت در برابر زنان اصطلاحی است حاکی از یک خصلت انحرافی  که همزاد تاریخ انسانی پنداشته میشود و به هر حال پیشنه کهن دارد. از آنجاییکه توانایی جسمی مرد غالباً نسبت به زن بیشتر است و؛ به علاوه کارکرد های فزیکی بیشتر؛ بتدریج توانایی مالی و مالکیت را برای مرد بوجود آورده است .

درجوامع مردسالاری چه با دلیل چه بی دلیل ؛ مردان قویتر و برتر پنداشته میشوند. و زنان به نسبت انتخاب طبیعی شان ؛ و شرایط اجتماعی برای به دنیا آوردن فرزندان زیاد و تربیت بی وقفه کودکان از محیط اجتماعی دورگردیده اند .

اما مسئله ظلم و زور در آن جا بیشتر مطرح است که علاوه بر اختلاف شخصیتی، جسمی و جنسی ؛ برتری خواهی مردان بر زنان در جامعه به عنوان یک فرهنگ  سلطه یابد. و زمانی که به روی این واقعیت تلخ و سخت؛ مجوز مذهبی هم علاوه گردد؛ دیگر بزرگترین قدرت سرکوب کننده زن بوجود می اید.

درآنجا که بر حرمت ، حیثیت و اموراخلاقی زن واقع بینانه و مسئولانه تدبیر و عمل صورت نگیرد؛ پس در باز میشود برای روا داشتن هر گونه تفاوت و تبعیضی وهمین خود توجیه میکند زن آزاری و زن ستیزی را. به همین دلیل زن ستیزی و خشونت بر زن معضلی است که به فرهنگ رایج مبدل گردیده است.

په ډیرې خواښینۍ می خبرترلاسھ کړچی دھیوادسترنومیالي،وطنپال اوملي شخصیت محترم عبد الرحیم ھاتف دفانی نړۍ څخھ دتل لپاره سترګي پټې اودارالبقاته ئی رحلت وکړ.زه په داسی حال کی چې ارواښادھاتف صاحب ته د لوی خدای له درباره جنتونه غواړم،دده کورنۍ،دوستانواوټول افغان ملت ته ددې سترغم دزغم غوښتونکۍ یم.

انالله واناالیھ راجعون.

و لې له مونږاخلې ټول دسرسړي

یو یولتوې، تول مخور سړي

مرګه!داټیت سرې سړي ټول بوزه

نورله مونږه مه وړه،شملورسړي

سوال درته کوم،مرګه زاري کوم

مه وژنه زمونږوطنپرورسړي