دوطن دترقي ملي ګوند رهبري  د۱۳۹۲هجري لمريز كال درارسيدو له امله ټولو ګوندي غړو اوګرانو وطنوالو ته خپلې نيكې هيلې اودزړه له كومي مباركي  وړاندې كوي، خدای دې وكړي چې راتلونكی نوی كال  دولس ځورنې ، مرګ ژوبلې څخه خلاص دسولې،  امنيت ، روغي جوړې ، ملي تفاهم او مثبتو بدلونونو، اوزمونږګوندي غړوته دهيواد اوهيوادوالو دصادقانه خدمت كولوكال وي، تر څو زمونږ هيوادوال وكولاي شي د ډيرو كلونو وروسته د هوساينې اوآرامۍ احساس وكړي.

عبدالحي مالك  
دوطن دترقي ملي ګوند رئیس

چاوې دلته،اوس موسم دنوبهاردی
ماوې،داخوبيادتيرمني تکراردی
ماوې دلته،نه کوچيان شته،نه رمې شته
نه شپونکئ شته،نه شپيلۍشته،نه نغمې شته
لاخو خړې بوړبوکۍ دي،چې تاويږي
نه نسيم دسباوون شته،نه وږمې شته

د١٣٩٢ کال  د رارسيدو له  امله  ټولو افغانانو او د افغان  دغيرتي ملت  نراو ښځو، لويو او وړته  د زړه  له کومې  مبارکي وايم٠

نه کوچيان شته،نه ئې مېلې،نه اوښان شته

نه رمې شته،نه ئې شپول شته،نه چوپان شته

دکوچيانو مېلې،ټولې ميرات ښکاري

نه سيرلي شته،نه ېې وري شته،نه جونګيان شته

                                                                                                        بخش دوم

صدیق راهی

پارۀ از دانشمندان روانشناس د ر مورد افرادیکه به تکالیف روحی و روانی مبتلا هستند بنابر تحقیقات و ارزیابی های بس ارزشمند خویش واضح میسازند که :

" جلوگیری ودرمان بیماری های روانی ، اگر از جلوگیری و درمان بیماری های بدنی ، مهمتر نباشد ، بدون شک دارای اهمیتی کمتر از آنها نیز نخواهد بود. همچنین دشواری وخطر بزرگ بیماریهای روانی ، در مقایسه با بیماریهای بدنی ، بیشر در اینست که شخص ، ممکن است بدون آنکه خود بداند ، دچار آنها شود ، و یا از مدتها پیش دچار آن شده باشد.

یکی دیگر از مشکلات بزرگ کسالتهای روانی ، نسبت به بیماریهای بدنی ، اینست که : پاره ای از آنها ، در مرحلۀ " حد وسط " قرار دارند. بدین معنی که دستۀ از مردم یافت میشوند که از نظر روانی نه بیمار بیمارند ، که بتوان آنها را ، در بیمارستانهای مخصوصی بستری ساخت ، و نه سالم سالم اند که در زنده گانی اجتماعی وروابط خود با دیگران ، دچار اشکالاتی نشده و نیز تولید اشکالاتی برای دیگران ننمایند. و همین دسته اند که غالباً خود و اطرافیان شان ، از بیماری آنها بی خبرند ، وعموماً با کژخوئي ها وکینه توزی های خارج از اندازه ، و عکس العمل ها وعصبانیت های شدید ، پیوسته موجبات ناراحتی خودو دیگران را فراهم میسازند ؛ و خطربزرگی برای آرامش خود واجتماع بشمار میروند. " ( بر گرفته شده از کتاب " رازکرشمه ها " اثر داکترناصرالدین صاحب زمانی صفحۀ ۱۳۴)

همچنان وی در همین رابطه در همین کتاب در صفحۀ ۱۳۶ تا ۱۳۸ چنین مینگارد :