افغان موج   

دلـم تـرانـۀ صبـح تــو سـر کند نکند

حـدیث طـرۀ شـب مختصر کند نکند

چونان بر دلم آتش زدی که سوزیدم

برون بال و پـرم از شـرر کند نکند

در آستان جنون بازعقل دور اندیش

ز گرگ خفتۀ صحرا حذر کند نکند

بیا که غرق به دریای اشک گردیدم

ترحمی بـه دو چـشمان تر کند نکند

ز گنج فـقر و قناعت دل شکستۀ من

طبق طبق عطا سـیم و زر کند نکند

درخت عشق به باغ وصال پروردم

بگـو که تـا دم آخــر ثـمـر کند نکند

دمی که مـاه رخت بـدر می‏شـود آیا

به شـوق روز هوای سحر کند نکند

زمان گذشت و نیامد پیام و مکتوبی

دلـم بـه جانب کـویت سفر کند نکند

بسان کودک نـوزاد لخت و عریانـم

لباس عشق تو از نو به بر کند نکند

سـرود چشم خمار تو گر نویسم باز

بگـو محک بـه درَ و گهـر کند نکند

همیشـه قصۀ که را بـه کهربا گویم

هـوای جـاذبـۀ مـاده، نـر نکند نکند

نوای نیمه شـب و آه صبحدم یارب

بـه قـلـب نـازک یارم اثـر کند نکند

دگر به گوشۀ تنهایی کی شوم قانع

به شهد وصل مرا مفتخر کند نکند

رسول پویان

3/9/2014